ضمانت اجرای نقض قرارداد در قانون مدنی

تنها ضمانت اجرای نقض اصل قرارداد در ماده 222 قانون مدنی آمده است که در صورت عدم ایفای تعهد توسط متعهد، متعهدله می‌تواند خود عمل را انجام داده و متعهد متخلف را به تأدیه مخارج آن محکوم نماید.

البته ضمانت اجراهای الزام، مطالبه از ثالث به هزینه متعهد و فسخ قرارداد، از ضمانت اجراهای نقض شرط است که در عمل، از آن‌ها به‌عنوان ضمانت اجرای نقض قرارداد هم استفاده می‌شود، درصورتی‌که این امر در قانون پیش‌بینی نشده است.

جبران خسارت در صورت نقض قرارداد، از آثار نقض است نه ضمانت اجرای نقض، که شروط لازم برای امکان جبران خسارت در ماده 226 قانون مدنی پیش‌بینی شده است.

معصومه افراسیابی

ارسال نظر